نکته فقهی (100): درباره نماز مسافر

یکی از احکامی که از روایات استفاده می شود کراهت امامت جماعت مسافر برای مقیم و بالعکس است. در صحیحه فضل بن عبدالملک از امام صادق علیه السلام می خوانیم:

« لا یؤم الحضری المسافر و لا المسافر الحضری ... » (وسائل ب 18 ح 6 ابواب صلاة جماعت ج 8)

با توجه به اینکه اینکار مسلما حرام نیست و چنین نمازی باطل نمی باشد، نهی وارد در حدیث معتبر حمل بر کراهت می شود. محقق خوئی هم در ج 17 موسوعه ص 43 به این مطلب تصریح فرموده است؛ اما چون متاسفانه در فتاوایشان – تا جائی که می دانم – منعکس نشده است این نظریه برای مومنین و حتی طلاب  نا آشنا می باشد.

به هر حال حق در مساله همین است و اینکه ما کراهت را به معنای کم بودن ثواب بگیریم در اینجا صحیح نیست و تمام الکلام فی محله؛ تنها فقیهی که دیده ام به این بحث توجه داشته و آن را در فتاوایشان آورده است. استاد آیة الله زنجانی مدظله است که می فرماید: مسافری که نماز ظهر و عصر و عشاء را دو رکعت می خواند مکروه است در این نمازها به شخص غیر مسافر اقتدا کند، همچنین شخص غیر مسافر در این نمازها مکروه است به مسافر اقتدا نماید و در هر دو صورت بهتر است فرادی بخواند.

توضیح المسائل مراجع ج 1 مساله 1490 چاپ جامعه مدرسین

والسلام علیکم و رحمة الله

« سـیـد مـحـمـد مـهـدی رفـیـعـی »