بیا که قصر امل سخت سُست بنیاد است
بیا که قصر امل سخت سُست بنیاد است بیار باده که بنیاد عمــــر بر باد اســــت
غلام همّت آنم که زیر چرخ کبـود ز هرچه رنگ تعلق پـــذیرد آزاد اســــت
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب سروش عالم غیبم چه مژده ها دادســـت
که ای بلند نظر شاهباز سدره نشین نشیمن تو نه این کنج محنت آباد اســت
ترا ز کنگرۀ عرش میزنند صفیر ندانمت که درین دامگه چه افتــــادســـت
نصییحتی کنمت یاد گیر و در عمل آر که این حدیث ز پیر طریقــتم یـــــادســت
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد که این لطیفۀ عشقم ز ره روی یاد اسـت
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تـو در اخـــتیار نگشادســت
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد که این عجـوز عروس هــزار دامادســت
نشان عهد و وفا نیست در تبسم گل بنال بلبل بـی دل که جـــای فــریادســــت
حسد چه می بری ای سست نظم بر حافظ
قبول خاطر و لطف سخـــن خــدا دادســت
« حافظ »