بسم الله الرحمن الرحیم

نکاتی معنوی از امام خمینی (رضوان الله علیه) در باب عبادات (3)

 

3- از آداب مهمۀ قلبیۀ عبادات، خصوصاً ذکریه ، طمأنینه است و آن غیر از طمأنینه ای است که فقها (رضوان الله علیهم) در خصوص نماز اعتبار کرده اند و آن عبارت است از آن که شخص سالک عبادت را از روی سکونت قلب و اطمینان خاطر به جا آورد زیرا که اگر عبادت را با حال اضطراب قلب و تزلزل به جا آورَد قلب از آن عبادت منفعل نشود و آثاری از عبادت، در ملکوت قلب حاصل نشود و حقیقت عبادت صورت باطنیۀ قلب نگردد؛ یکی از نکات تکرار عبادات و تکثار اذکار و اوراد آن است که قلب را از آن ها تاثیری حاصل آید و انفعالی رخ دهد تا کم کم حقیقت ذکر و عبادت، تشکیل باطن ِ ذات را دهد و قلبش با روح عبادت متحد گردد و تا قلب را اطمینان و سکونت و طمأنینه و وقار نبود، اذکار و نسک را در آن تاثیری نیست ... در اوّل امر که زبان قلب گویا نشده، سالک ِ راه آخرت باید آن را تعلیم دهد و با طمأنینه و سکونت، ذکر را به آن القاء کند؛ همین که زبان قلب باز شد قلب، قبلۀ لسان و سایر اعضاء شود با ذکر آن، همۀ مملکت وجود انسانی ذاکر گردد.

مصباح الشریعة :

«فاجعل قلبک قبلة للسانک لا تحرکه الا باشارة القلب و موافقة العقل و رضی الایمان»

(«قلبت را قبلۀ زبانت قرار ده و آن را جز با اشارۀ قلب و موافقت عقل و رضایت ایمان به سخن در مکش»)