هـــــدايــــت

بایاری خدای متعال به زودی ترجمه کتاب ( فصل الخطاب ) نشر اینترنتی خواهد شد.

این کتاب  اولین نقددرباره اندیشه وهابیت است.

کارترجمه ان سه سال قبل توسط حقیربه انجام رسیده است.

امیدواریم بتوانیم ان رابه صورت کتاب هم  منتشر کنیم.

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در شنبه نهم آبان 1388 ساعت 21:43 موضوع تاریخ و تراجم |

نکته فقهی (113): درباره خوردنی ها و آشامیدنی ها

مرحوم علامه ملا احمد نراقی رحمه الله تعالی در جلد 15 مستند الشیعه به مباحث اطعمه و اشربه و صید و ذباحه پرداخته است. ایشان در اول کتاب اطعمه – که البته نام این کتاب را مطاعم و مشارب تعبیر فرموده – به بیان اصول کلی مربوط به خوردنی ها و آشامیدنی ها پرداخته است.

اصل و قاعده اول: اصالة، الحلیه است؛ یعنی طبق قاعده هر خوردنی و نوشیدنی قابل خوردن و نوشیدن است مگر از طرف شرع منعی ثابت شود.

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه یکم آبان 1388 ساعت 14:56 موضوع فقه و حقوق |

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آاله فرمودند:

« حب الدنیا و حب الله، لا یجتمعان فی قلب ابدا ».

« دنیا دوستی و خدا دوستی، هرگز در یک قلب جمع نمی شوند ».

تنبیه الخواطر، ج 2، ص 122

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه یکم آبان 1388 ساعت 14:55 موضوع حدیث هفته |

تازه مسلمان

دو همسايه ، كه يكی مسلمان و ديگری نصرانی بود ، گاهی با هم راجع به‏ اسلام سخن می‏گفتند . مسلمان كه مرد عابد و متدينی بود آن قدر از اسلام‏ توصيف و تعريف كرد كه همسايه نصرانيش به اسلام متمايل شد ، و قبول اسلام‏ كرد .
شب فرا رسيد ، هنگام سحر بود كه نصرانی تازه مسلمان ديد در خانه‏اش را می‏كوبند ، متحير و نگران پرسيد :
- " كيستی ؟ "
از پشت در صدا بلند شد : " من فلان شخصم و خودش را معرفی كرد ، همان‏ همسايه مسلمانش بود كه به دست او به اسلام تشرف حاصل كرده بود " .

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه یکم آبان 1388 ساعت 14:55 موضوع داستان هفته |

نکته فقهی (112): معانی تعبدی و توصلی

واژه تعبدی و توصلی در چند مورد به کار می رود:

1- توصلی یعنی واجبی که اگر دیگری هم انجام دهد از ذمه مکلف ساقط می شود؛ در برابر آن تعبدی یعنی واجبی که حتما توسط مکلف باید انجام شود.

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در شنبه بیست و پنجم مهر 1388 ساعت 0:11 موضوع فقه و حقوق |

امام صادق علیه السلام فرمودند:

« حدیث تدریه، خیر من الف حدیث ترویه »

« فهمیدن یک حدیث، بهتر است از آن که هزار حدیث را (نفهمیده) روایت کنی ».

معانی الاخبار، ج 2، ص 3

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در شنبه بیست و پنجم مهر 1388 ساعت 0:10 موضوع حدیث هفته |

نکته فقهی (111): در مورد قصد گناه – بحث مربوط به تجری است –

یکی از مباحثی که میان مرحوم شیخ انصاری و مرحوم آخوند اختلاف نظر است مساله تجری است؛

شیخ تجری را حرام نمی داند اما مرحوم آخوند قائل به حرمت است. بزرگان بعد هم اختلاف نظر دارند.

یکی از مباحثی که در ضمن بحث تجری مطرح می شود، بحث قصد معصیت است. آیا کسی که قصد معصیت می نماید مستحق عقاب است یا نه؟

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 12:47 موضوع فقه و حقوق |

امام علی علیه السلام فرمودند:

« ان الحق لا یُعرف بالرجال؛ اعرف الحق تَعرف اهله ».

« حق با شخصیت ها شناخته نمی شود؛ حق را بشناس تا اهل آن را بشناسی ».

مجمع البیان، ج 1، ص 211

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 12:45 موضوع حدیث هفته |

پول با بركت

علی بن ابی طالب ، از طرف پيغمبر اكرم ، مأمور شد به بازار برود و پيراهنی برای پيغمبر بخرد . رفت و پيراهنی به دوازده در هم خريد و آورد.
رسول اكرم پرسيد :

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه هفدهم مهر 1388 ساعت 12:44 موضوع داستان هفته |

نکته فقهی (110): فرق اصالة البرائه با اصالة التخییر

همچنانکه مرحوم آخوند در حاشیه رسائل ص 24 و ص 230 تصریح فرموده اند میان اصالة البرائه با اصالة التخییر به لحاظ اثر عملی تفاوتی وجود ندارد. اثر عملی هر دو نفی حرج عقلی در انجام کار است اما به لحاظ علمی هر یک ملاک خاص خود را دارد و با دیگری در ملاک فرق می کند.

ملاک جریان برائت عقلی قبح عقاب بلا بیان – اگرچه احتیاط ممکن باشد – است اما ملاک تخییر قبح ترجیح بلا مرجح به همراه عدم امکان احتیاط است.

والسلام علیکم و رحمة الله

« سید محمد مهدی رفیعی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 14:33 موضوع فقه و حقوق |

امام صادق علیه السلام فرمودند:

« لا ینبغی للمومن ان یجلس مجلسا یُعصی الله فیه و لا یقدر علی تغییره ».

« شایسته مومن نیست که در مجلسی بنشیند که در آن گناه می شود و او قادر به تغییر آن نیست ».

الکافی، ج 2، ص 278

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 14:32 موضوع حدیث هفته |

وزنه برداران

جوانان مسلمان سرگرم زور آزمايی و مسابقه وزنه برداری بودند . سنگ‏ بزرگی آنجا بود كه مقياس قوت و مردانگی جوانان به شمار می‏رفت ، و هر كس آن را به قدر توانايی خود حركت می‏داد . در اين هنگام رسول اكرم رسيد و پرسيد :
" چه می‏كنيد ؟ "
- " داريم زور آزمايی می‏كنيم . می‏خواهيم ببينيم كداميك از ما قويتر و زورمندتر است " .
- " ميل داريد كه من بگويم چه كسی از همه قويتر ونيرومندتر است ؟ "
- " البته ، چه از اين بهتر كه رسول خدا داور مسابقه باشد و نشان‏ افتخار را او بدهد " .

« روی ادامه مطلب کلیک کنید »

ادامه مطلب

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه دهم مهر 1388 ساعت 14:31 موضوع داستان هفته |

نکته فقهی (109): درباره نجاست خون

مرحوم محقق شهید آیة الله صدر ره در بحوث فی شرح العروة (ج 3 / 171 – 164) بحث مفصلی دارند درباره اینکه آیا ما در ادله نجاست خون عموم یا اطلاقی داریم که در صورت شک بتوانیم به آن تمسک کنیم یا نه؟ و این بحث ثمرات مهمی دارد؛ مثلا در مورد خون حیواناتی که خون جهنده ندارند مثل ماهی؛ در اینجا ما شک در نجاست خون آنها داریم و اگر عموم و اطلاقی در کار نباشد نمی توانیم نجاست آن را ثابت کنیم و یا در مورد خونی که در حیوان کشته شده باقی مانده (دم غیر مسفوح) اگر عموم و اطلاقی نباشد اصلا دلیل خاصی به نجاست آن وجود ندارد.

مرحوم صدر در آنجا معتقدند که اصلا در بحث مذکور عموم و اطلاقی وجود ندارد. علاقه مندان مراجعه کنند.

والسلام علیکم و رحمة الله

« سید محمد مهدی رفیعی »

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه سوم مهر 1388 ساعت 19:10 موضوع فقه و حقوق |

امام علی علیه السلام فرمودند:

« شرارکم المشاوون بالنمیمة، المفرقون بین الاحبه ».

« بدترین شما سخن چینان و تفرقه اندازان میان دوستان اند ».

الکافی، ج 2، ص 369

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه سوم مهر 1388 ساعت 19:10 موضوع حدیث هفته |

در ركاب خليفه

علی - عليه‏السلام - هنگامی كه به سوی كوفه می‏آمد ، وارد شهر انبار شد كه‏ مردمش ايرانی بودند .
كدخدايان و كشاورزان ايرانی خرسند بودند كه خليفه محبوبشان از شهر آنها عبور می‏كند ، به استقبالش شتافتند ، هنگامی كه مركب علی به راه افتاد ،
آنها در جلو مركب علی ( ع ) شروع كردند به دويدن . علی آنها را طلبيد و پرسيد : " چرا می‏دويد ، اين چه كاری است كه می‏كنيد ؟ ! " .
- اين يك نوعی احترام است كه ما نسبت به امرا و افراد مورد احترام‏ خود می‏كنيم . اين سنت و يك نوع ادبی است كه در ميان ما معمول‏ بوده است " .
- " اينكار شمارا در دنيا به رنج می‏اندازد ، و در آخرت به شقاوت‏ می‏كشاند . هميشه از اين گونه كارها كه شما را پست و خوار می‏كند خودداری‏ كنيد . بعلاوه اين كارها چه فايده‏ای به حال آن افراد دارد ؟ "نهج البلاغه ، كلمات قصار ، شماره . 37

والسلام

محمدرضا کریمی

نوشته شده توسط سیـد مـحمـد مـهـدی رفـیــع پــور در جمعه سوم مهر 1388 ساعت 19:9 موضوع داستان هفته |